คอร์ดเพลง ภวังค์จิต

INTRO : | Am | G | F | F G | ( 2 Times )


Amกาสะลอง ร่วงหGล่นพื้น

วันFคืนเนินนานเปลี่ยวเหงา ลมหนาวพัดโGบกโบย

โAmชยกลิ่นรักจากใGจอ้าย

ให้ลFอยลมไปหาน้อง เพื่อเป็นผ้าฝ้ายมอบไGออุ่น


เฮืAmอนแก้วใด บ่งGามเท่าความดี

ที่Fตัวน้องมี ให้อ้ายนั้น มันงGามล้ำ

บ่Amมีเพชรพลอย ไพGลินจินดาคำ

แต่เFมื่อมีธรรมนำน้อง Gก็สุขใจ


Amฉัน.. เชื่อว่าเGธอ ยังFคงรักกัน รักมั่น ไม่เสื่Gอมสลาย

ไAmม่.. จากไปไหGน

วนเวีFยนคุ้มภัยในยามทุกข์ยGามใจตรม

Amฉันเชื่อว่าเธอ Gคนที่อยู่บนฟ้า

Fทุกกาลเวลา เธอไม่จGากไปไหน

ไAmม่อาจมีสิ่งใด Gมาพลัดพรากใจเราสอง

แFม้ต้องตายจากกัน ก็เพียงGตัวใช่หัวใจ


จุตAmติจุตตัง มรณังและก็จุตติ

แม้Gรักกันปานใดแต่ ผลสุดท้ายกลายเป็นอัฐิ

แม้เวFลาจะพรากเราจากการ รัก โลภ โกรธ หลง

แต่ความดีนั้นยังคงอยู่แม้เรือนร่Gาง

โดนลากด้วยพระสAmงฆ์ ระทม ตรอมตรม

โศกอารมณ์ใจอาวGรณ์ ฝังจิต คิดหา

ยามเวลาเธออาFทร ให้รักสว่างไสว

เป็นดังแสงไฟดุจทินกร

ให้รักมอบความอบGอุ่น

ในยามเหน็บหนาวเป็นดังอาภรณ์


รAmอนแรมเรื่องรักเธอจากไปไกลอีกชGาติภพ

ดวงมอญมันโศกนักอยู่แห่งใดจึงไม่ไFด้พบ

บ้านที่เคยมี แปล เคยไกว หมอนที่เธอเคยนอน

เหลือเพียงแค่เท่าธุGลีจากดุ้นฝืนในกองฟAmอน

ภมรกับช่อดอกไม้ยังมีเฉาและมีจGากกัน

ความเศร้าความสุขใดใด จะทิ้งเอาไว้เป็นเบื้องหFลัง

เชื่อว่าเธอไม่เคยจากไป และอยู่ในความจำฉัน

จะรักกันคณาGนับ ต่อให้ล่วงลับและดับขันธ์

Amฉัน.. เชื่อว่าเGธอ ยังFคงรักกัน รักมั่น ไม่เสื่Gอมสลาย

ไAmม่.. จากไปไหGน

วนเวีFยนคุ้มภัยในยามทุกข์ยGามใจตรม

Amฉันเชื่อว่าเธอ Gคนที่อยู่บนฟ้า

Fทุกกาลเวลา เธอไม่จGากไปไหน

ไAmม่อาจมีสิ่งใด Gมาพลัดพรากใจเราสอง

แFม้ต้องตายจากกัน ก็เพียงGตัวใช่หัวใจ

INSTRU : | Am | G | F | F G | ( 2 Times )


จุตAmติจุตตัง มรณังและก็จุตติ

แม้Gรักกันปานใดแต่ ผลสุดท้ายกลายเป็นอัฐิ

แม้เวFลาจะพรากเราจากการ รัก โลภ โกรธ หลง

แต่ความดีนั้นยังคงอยู่แม้เรือนร่Gาง

โดนลากด้วยพระสAmงฆ์ ระทม ตรอมตรม

โศกอารมณ์ใจอาวGรณ์ ฝังจิต คิดหา

ยามเวลาเธออาFทร ให้รักสว่างไสว

เป็นดังแสงไฟดุจทินกร

ให้รักมอบความอบGอุ่น

ในยามเหน็บหนาวเป็นดังอาภรณ์

จุตAmติจุตตัง มรณังและก็จุตติ

แม้Gรักกันปานใดแต่ ผลสุดท้ายกลายเป็นอัฐิ

แม้เวFลาจะพรากเราจากการ รัก โลภ โกรธ หลง

แต่ความดีนั้นยังคงอยู่แม้เรือนร่Gาง

โดนลากด้วยพระสAmงฆ์ ระทม ตรอมตรม

โศกอารมณ์ใจอาวGรณ์ ฝังจิต คิดหา

ยามเวลาเธออาFทร ให้รักสว่างไสว

เป็นดังแสงไฟดุจทินกร

ให้รักมอบความอบGอุ่น

ในยามเหน็บหนาวเป็นดังอาภรณ์


รAmอนแรมเรื่องรักเธอจากไปไกลอีกชGาติภพ

ดวงมอญมันโศกนักอยู่แห่งใดจึงไม่ไFด้พบ

บ้านที่เคยมี แปล เคยไกว หมอนที่เธอเคยนอน

เหลือเพียงแค่เท่าธุGลีจากดุ้นฝืนในกองฟAmอน

ภมรกับช่อดอกไม้ยังมีเฉาและมีจGากกัน

ความเศร้าความสุขใดใด จะทิ้งเอาไว้เป็นเบื้องหFลัง

เชื่อว่าเธอไม่เคยจากไปและอยู่ในความจำฉัน

จะรักกันคณาGนับ ต่อให้ล่วงลับและดับขัAmนธ์